24 november 2018

Na 2 nachten, na een snelle start en daarna iets te weinig wind komen we uiteindelijk in regen en veel wind aan op Lanzarote.

We willen wel graag even aan een steiger liggen en bijkomen. Maar het is druk op het eiland, nu is het hoogseizoen vanwege de vertrekkers van de ARC die eind november liever in groepsverband vanaf Las Palmas en Kaap Verdie oversteken naar de Carieb.

We vinden nog een plekje in Rubicon tussen de superjachten. Een haven met een vakantieresort rondom, niet echt aan ons besteed maar voor even wel grappig.

We worden keurig opgevangen door de havenmeesters, bij het aanmelden is er enige verwarring over de lengte. Officieel zijn we 14.8 meter, maar hier moeten we betalen over LOA (lengte over alles), keurig opgegeven maar ze komen langs met de centimeter om na te meten!

We hadden wel gelijk een reservering ingediend bij Arrecife, hier willen we een paar dagen een auto huren en het noorden van het eiland verkennen. Maar pas na een week is daar plek voor ons.

Na 2 nachten Rubicon moeten we weg, de plek is gereserveerd. Vanwege de swell die naar verwachting de haven binnenkomt moeten alle boten extra lijnen vastmaken.

De buren vragen ongerust of we gaan? Hij adviseert om naar Fuertaventura, Puerto del Rosario te gaan. Daar is het nu veilig om te ankeren.

Direct de haven uit krijgen we het voor onze kiezen, de golven slaan over dek en alles is weer zout. Achter het eiland wordt het gelukkig snel minder en net voor donker komen we aan. De eerste keer krabben we, maar na een tweede poging liggen we prima achter ons anker.

Er liggen nog geen 10 boten in de baai, heel wat anders de drukte van een haven.

Als we zaterdagmiddag aankomen hebben we live muziek vanaf de kant, ook de hele zondag zit er een mannetje mee te drummen met een bandrecorder. We waren al bang dat hij dat elke dag gaat doen, maar maandag  is het stil.

Puerto del Rosario is de hoofdstad van Fuertaventura, hier komt ook de veerboot aan en er is een heel kleine containerterminal. De plaats is nog niet zo oud en oogt daardoor vrij saai. Brede rechte straten en veel betonnen woonblokken. Maar ondanks het nieuwe supergrote shoppingcenter zijn er overal in de wijken nog de hele kleine winkeltjes voor de dagelijkse boodschappen.

Maar een super ankerplek en zeker voor herhaling vatbaar.

De was is gedaan, boodschappen zijn binnen en de wind staat goed om naar Lanzarote te zeilen. Omdat we nog niet terecht kunnen in Arrecife zoeken we een mooi plekje voor de komende dagen. Het wordt Playa Quemada, een oude vissersplaatsje in de hoek van de baai. Niet te vergelijken met Elburg, maar wel met een heel lekkere visrestaurants.

Als we aankomen liggen hier 2 nederlandse boten, Tutti en Libra.

Tutti met het muzikantenpaar Bart en Jenneke die muziek makend de wereld over willen hebben toch de Canarische Eilanden gevonden.

Libra, met Jelle en Natassa, is ongeveer gelijktijdig met ons vertrokken uit Portimão, ook rechtstreeks naar Canarisch. Zij willen net als ons een jaar hier rondtrekken en dan uiteindelijk naar Natassa’s thuisland Griekenland.

De eerste tijd blijven we altijd even aan boord om te weten of het anker goed houdt. Vanwege de swell hebben we ook niet veel trek om van boord te gaan.

De jongelui van Tutti komen aan en later ook van Libra. Zij gaan eerst even droge kleren aandoen. Tijdens het terugroeien zijn ze met rubberboot en al omgeslagen. Het uitstappen en weer instappen om terug te gaan is even een kunstje en dat gaat soms niet helemaal goed.

De volgende dag is de zee wat rustiger en gaan we ook van boord, even goed doorstappen en weer wat beweging krijgen. Omdat het hoogwater is eerst bergop via een soort geitenpaadje, gisteren was dit nog een waterval door een grote regenbui. Daarna wordt het meer heuvelachtig.

Na een heerlijke late lunch/vroeg avondeten op het strand zitten we te popelen om af te rekenen. Met laagwater willen we met het laatste licht over het zwarte strand ons rubberbootje bereiken en de zon zakt al achter de berg. Het lukt allemaal net, wanneer we aan boord zijn is het echt donker!

Als onze plek in Arrecife vrij is nemen we afscheid, in Las Palmas zullen we elkaar weer ontmoeten. Na een paar uurtjes varen liggen we aan de steiger in de haven.

15 november 2018

Vanaf Alvor gaan we nog even terug naar Portimão om de laatste inkopen en voorbereidingen te doen. Met de fiets naar de supermarkt gaat toch wat gemakkelijker dan met de rubberboot.

Woensdagavond 31 oktober hebben we een afscheidsborrel op de Zilt, Ben-nl en Karakter vertrekken de volgende morgen vroeg naar Porto Santo, een eiland net boven Madeira .

Tutti gaat ook, Bart gelooft al die kaarten en verhalen niet zo en wil zelf onderzoeken of de Canarische Eilanden wel op de plek liggen die we allemaal denken. Haha.

Wij vertrekken een dag na hun, om 12 uur ’s middags, ook naar Porto Santo.

De overtocht gaat voorspoedig, er is best wel veel wind en we komen na 80 uur in het donker bij het eiland. Helaas is de haven vol en moeten we voor anker.

Porto Santo is de strandplek voor Madeira, daar is namelijk alleen maar rotskust. Elke dag komt ’s morgens de ferry aan en gaat einde van de middag weer terug.

Porto Santo

De volgende morgen krijgen we een whatsapp van Ros en Alan van de Musetta of Hamble, een real british couple, of we ze stalken? We komen ze al vanaf La Coruña tegen en hebben elkaar alleen nog maar even kort in het voorbijgaan gesproken. Ze vragen ons ‘s avonds op de borrel. In het donker moeten we daarna onze boot opzoeken (ankerlicht vergeten aan te doen natuurlijk).

We kunnen een plekje kunnen reserveren in Funchal. En omdat we in mei, als alles mooi groen is terugkomen besluiten we hier na 2 nachten ankeren te vertrekken.

2 jaar geleden waren we met het vliegtuig op Madeira en liepen dan rond de haven bootjes te kijken, en nu liggen we hier zelf. Wel apart.

Funchal

Met de bemanning van de Mach3, die hier langer moest blijven wegens problemen met de motorfundatie, hebben we een gezellige avond in het Fado restaurant. Ook Ros en Alan schuiven aan, zij zijn met de ferry gekomen en hebben een paar dagen hotel geboekt om vrienden te bezoeken. Hun boot ligt nog in Porto Santo.

Op de kademuur laat bijna elk schip wat hier is geweest een tekening achter, wij ook natuurlijk.

Met de lokale bus op pad naar het begin van de Levada's en lekker wandelen. Helaas hebben we niet zo mooi weer op Madeira en zien heel veel regenbogen.

Mach3 is weer gerepareerd en ze zijn er helemaal klaar voor om verder te gaan. We zullen ze waarschijnlijk niet meer tegenkomen. Dennis, Thomas en Marleen gaan via de Cariben richting het Panamakanaal. Marleen gaat onderweg in januari van boord, terug naar Nederland en weer aan het werk. We nemen afscheid met een aandenken over en weer,  toch ook een beetje emotioneel.

Mach3 vertrekt

Daarna is er voor ons ook een goed weervenster om verder te gaan, op naar de Canarische Eilanden.

Bey Madeira