Ilha Grande (Brazilië), 27 april 2020
En weer hebben we een schuilplek gevonden. In nog rustig weer laten we ons anker zakken voor de exclusieve IATA club. Aan de andere kant van de baai liggen de toeristenschepen werkeloos te wachten op betere tijden.
De eerste avond giert de wind met 30 knopen om ons heen. Zelfs de lokale vissers, en niet de kleinste, zoeken voor deze avond de beschutting van baai op. Het water rondom Cabo Frio - de koude kaap - staat bekend om de wilde zeeën en hoge golven.
Gelukkig is het de volgende dag rustiger en peddelen we naar de kant. We hebben dringend diesel nodig, maar bij de jachthaven kunnen ze dat niet leveren. Wel worden we dringend verzocht met onze dinghy weg te gaan en via het strand aan te landen.
Búzios is in de jaren 60 bekend geworden na een bezoek van Brigitte Bardot en sindsdien nog steeds een toeristische trekpleister. Naast het beeld aan de waterkant zijn er talloze restaurants, hotels en winkels die haar naam dragen.
In betere tijden liggen er cruiseschepen met talloze gasten buitengaats die de plaats laten bruisen. Nu is het stil en ook hier is alles dicht, op de supermarkt en een telefoonwinkel na.
Heel droevig allemaal.
Bij een scheepswerfje is ’s avonds nog wat vertier door de plaatselijke bevolking, hier drinken ze een biertje en hebben het gezellig met elkaar.
Wanneer we de volgende dag nog een keer naar de kant gaan komen we 2 lokale mannen tegen met wie we een praatje aanknopen. Ze geven aan dat het hier nog niet zo streng is qua regels, en inderdaad hier zijn niet veel mensen met mondkapjes op straat. In de winkels wordt wel een beleid gevolgd van weinig mensen in de winkel, de 1,5 meter afstand werkt hier niet. De zaken zijn gewoonweg veel te klein, maar met een beetje opletten komt het wel goed.
Dan op naar Rio de Janeiro, van veraf zien we de suikerberg aan de horizon. Door het slechte weer laat Christusbeeld wat vanuit heel Rio te zien is laat wat langer op zicht wachten.
Ad en Anja (Ocean Breeze) liggen hier al zeven weken voor anker, maar wij verwachten hier ongeveer een week te verblijven. De stranden van de Copacabana en Ipanima zijn dicht, we kunnen de suikerberg niet op en ook niet omhoog naar het Christusbeeld! Door de stad wandelen mag wel, maar dan wel een dode stad.
Voor de suikerberg ...
.. en aan de andere kant uitzicht op christusbeeld.
Wat doen we hier dan? Gelukkig horen we van 2 locals die met hun supboard langs komen dat er morgen, zondagmorgen een openluchtmarkt (Feira) is met groente, fruit en vlees en vis, vlakbij de haven. Dat laten we ons niet ontgaan. Een betere sortering kun je zelfs in de AH in nederland niet vinden, en alles supervers.
Maandag weer een nieuwe regel, vanaf nu zijn mondkapjes verplicht. Daar waren we al op voorbereid, geen probleem. We lopen naar het rode strand, waar je nog wel op mag. Met lekkere hapjes van de plaatselijke bakker komen we de middag wel door.
Zelfs de beelden dragen mondkapjes.
Dagvissers gaan elke dag nog weg met gasten ondanks maatregelen.
De volgende dag is het een drukte met mensen langs de kant, op het water. Bij navraag blijkt het een nationale feestdag voor de held van Brazilië. Erg gezellig en omdat de terrassen niet open mogen worden de biertjes via een soort loket gekocht en langs de waterkant gedronken.
Nog nooit hebben we enige controle van onze papieren gehad, maar hier komt de douane langsvaren. Hebben we alle papieren? Jazeker, we hebben ze alle 3, dat ze niet van deze staat zijn vertellen we er niet bij. Dichterbij komen is er niet bij, dus weinig kans dat we door de mand vallen.
Donderdags blijkt er weer een feestdag, nu van een of andere heilige van de stad Rio. Van lokale bewoners horen we dat het goed te doen is om naar de Copacabana te lopen, op alle foto’s die je ooit hebt gezien is het strand vol, maar het is heel vreemd nu een compleet lege zandvlakte te zien. De enkeling die toch nog wil zwemmen wordt direct terechtgewezen en weggestuurd.
Omdat we nog steeds geen diesel hebben kunnen bemachtigen maken we een plan. We gaan met 3 schepen naar de jachthaven en leggen gewoon aan, en gaan niet eerder weg dan dat we de tanks gevuld hebben. Behalve de behoorlijke swell die er staat gaat het tanken zonder probleem. We kunnen er weer even tegen. En voor 65 eurocent per liter zijn we dubbeltevreden.
We zijn helemaal klaar voor vertrek naar Ilha Grande. Omdat er weinig wind staat stellen we het nog even uit naar zondagavond zodat we eerst nog even naar de Feira kunnen.
Die blijkt dicht wegens weer een nieuwe regel, alle openluchtmarkten zijn verboden. Ondanks de toezichthouders van de gemeente zijn de verkopers creatief en verkopen hun waren vanuit de bestelbus. Met een goed gevulde koelkast en lekkere hapjes van de bakker houden we het wel weer even vol.
Aan het einde van de middag varen we langs de lege stranden, hoge flats met daarachter de Favela’s (krottenwijken) en zien nog heel lang het verlichte Christusbeeld achter ons.
