31 juli 2019

Naar de Azoren? Gaan jullie dan al weer terug naar Nederland?

Na twee weken ankeren bij Pasito Blanco gaan we weer verder.
De waterlijn, schroef en boegschroef zijn zo goed mogelijk schoongemaakt.
Ad nam de schroef voor zijn rekening, als professioneel duiker voor hem een klusje van niks. Steven ging aan de slag met de waterlijn. Ook nog de boegschroef, dat valt niet mee dat onder water werken. En alle plekjes met aangroei zijn ook nog eens lastig bij te komen.

Voorlopig even goed genoeg, later dit jaar als de boot uit het water gaat nemen we maatregelen om dit te voorkomen.

Ankerplek Pasito Blanco

12 juli, ’s morgen vroeg gaat anker op voor de tocht naar Tazacorte op La Palma.
De volgende morgen zullen we daar aankomen. De windvoorspelling is goed en ook van de acceleratiezones zullen we naar verwachting weinig last hebben. Boven, onder en tussen de verschillende eilanden heb je te maken met windversnellingen, van een comfortabele 15 knopen zit je zo op 40 knopen wind. Door goed op de golven te letten kun je het een beetje aan zien komen en op tijd zeil minderen.
Wij hebben een rustige overtocht met maximaal 25 knopen.
’s Nachts varen we tussen Tenerife en La Gomera, geen wind en een beste stroom tegen. Dan nog even lekker zeilen en ‘s morgens lopen we de haven van Tazacorte binnen. Echt een heel relaxte haven.
Het eerste wat ons overvalt is de hitte hier. Echt heel heet.
Toch wandelen we ’s morgens naar Los Llanos. Dwars door de vele bananenplantages die dit eiland rijk is. We bekijken het stadje en gaan met een tas met boodschappen met de bus terug.

De vissers zijn de hele week al bezig hun boten te poetsen en met vlaggetjes te versieren. Dinsdagavond is de hele haven in rep en roer, op de kades staat een massa mensen. De processie Virgen del Carmen is vandaag. Het beeld wordt op een van de vissersboten geplaatst en samen met de priester vaart de boot de haven uit. Alles wat varen kan volgt, een drukte van jewelste.
Als iedereen weer binnen is volgt de afterparty, met allemaal hun eigen muziek aan (op vol vermogen).

Met de bus gaan we naar Santa Cruz, aan de andere kant van het eiland. Hier is ook een haven die we even bekijken. Die is leeg, winderig en er ongezellig. Blij dat we het advies van medezeilers hebben opgevolgd. De stad is ook supertoeristisch en valt ons een beetje tegen.

Traditionele balkons in Santa Cruz

Op een groot terrein naast de haven verschijnt een groot podium. Het jaarlijkse Isla Bonita Love Festival is zaterdagavond.
We horen de verschillende soundchecks en zeggen tegen elkaar, nou dat valt wel mee. Geen vervelende muziek.
Maar waar we niet op gerekend hadden dat op diverse boten een eigen feestje wordt gehouden, met eigen muziek. Hier begrijpen we niet veel van. Je gaat naar een festival, maar houdt je eigen feestje?
Maar goed, de volgende morgen is de rust weergekeerd.

Nog steeds is het heel warm en van de mooie plekjes zien we niet veel. Misschien later?
We wandelen ’s morgens of ‘s avonds de berg op naar het dorpje voor een koffie/biertje en boodschappen en ’s middags even zwemmen.

We wachten op een goed weervenster voor vertrek naar de Azoren. Die komt uiteindelijk en op 25 juli vertrekken we.
Onderweg komen we geen boot tegen, alleen op de plotter zien we af en toe een schip.
Wel een paar dolfijnen, maar die zijn druk met jagen. Steven probeert ook te vissen. Een tonijntje zou wel leuk zijn. Maar de enige tonijnen die we zien zwemmen voor de boeg met ons mee.

Dolfijnen? Nee, het zijn tonijnen!

Na 6 dagen waarbij we alles hebben kunnen zeilen komen we aan op Santa Maria, omdat het nog te donker is om de haven aan te lopen moeten we vaart minderen. Omdat we het laatste stuk toch op de motor moeten varen is dat geen probleem.
Om negen uur gaat het havenkantoor pas open. We vragen ons af, wat is de tijdzone eigenlijk hier?
De telefoon geeft de oplossing. We gaan weer een uur terug. Nog 2 uurtjes wachten en we kunnen inchecken.

En nee, we gaan nog niet terug naar Nederland. Maar even wat anders voor we volgend jaar de oversteek maken naar Brazilië.