26 september 2019

 

Faial – Horta

Vanaf Velas is het maar een klein stukje naar Horta. Zo’n 4 uurtjes motoren, want vandaag is er helaas geen wind. We krijgen een mooi plekje binnen de kade aangewezen, recht tegenover Peter’s café sport.

 


Al vanaf ouds is Horta de pleisterplaats van zeevaarders vanwege de gunstige ligging in het midden van de oceaan.
Tegenwoordig is het vooral in de zomer druk met de zeilers die na een half jaar in de Carieb gevaren te hebben op de terugweg een stop maken. Maar die zijn nu allemaal weer vertrokken en aan hun gewone leven begonnen.
We liggen nu met nog maar een paar boten aan de kade. Die is volledig beschilderd met logo’s van de bezoekende schepen. Elke keer dat je langsloopt zie je weer meer bekenden. We zoeken alvast een plekje waar we die van ons kunnen schilderen.

 

        

 

’s Avonds gaan we in Café sport een hapje en drankje doen. Het plafond en wanden hangen vol vlaggen en de bar is volgeplakt met stickers van bezoekende schepen. En ja, ons stickertje mag er ook bij.

 

  

 


Ondertussen is er een franse tweemaster aan de buitenkant van de kade aangemeerd, Pen Duick VI met een filmploeg aan boord. Dit schip heeft meerdere keren aan trans-Atlantische races meegedaan en is nu bezig met aan 4 jarige reis rond de wereld. Op National Geographic wordt hier t.z.t. een serie van uitgezonden.
Tijdens het schilderen komt de filmer aan me vragen of ze actiebeeld van me mogen gebruiken. We zijn erg benieuwd of ze het gaan gebruiken, je zult waarschijnlijk heel goed op moeten letten.

 

 

 



In de week dat we hier zijn doen we verder nog een paar wandelingen om genoeg beweging te hebben.
De berg Monte da Guia, pal naast de haven en de Caldeira (kraterrand) in het midden van het eiland.
Beiden staan als easy aangeschreven, maar de eerste valt ons behoorlijk tegen. Veel uitgehakte trappen, dan ben je wel snel hoog maar wel ten koste van de spieren in je bovenbenen.
Aan het eind van de wandeling is in de oude walviskokerij een museum gemaakt. De plek waar de walvissen naar binnen werden gesleept is nog goed te zien.
Daarna nemen we in de wijk Porto Pim, op ons favoriete terrasje, even een drankje en komen we weer een beetje bij.
Rond de kraterrand lopen we voornamelijk in de mist, heel even zien we de bodem tevoorschijn komen. De tocht is 7 kilometer en op een gegeven moment hebben we totaal niet meer in de gaten hoever we nog moeten. We spreken af even te pauzeren bij een hutje wat we in de verte zien. Het blijkt het kapelletje aan de start te zijn, we zijn al rond! Ondanks de mist is het mooie wandeling, met heel mooie begroeiing onderweg.

 

 

 


Caldeira in de mist

 

Van deze kerk is niet veel meer over, op andere plaatsen alleen maar pracht en praal. Wat is hier aan de hand?

 

 


Oude walvisjagers, vroeger werden ze zo eerst dichtbij de walvis gesleept en het laatste stuk zeilen en roeien.

 

 

 

  Zeilreparatie in Horta.

 

De windvoorspelling is niet goed om rechtstreeks naar Terceira te varen. Daarom gaan we eerst terug naar Velas en liggen we 2 nachten op ons vertrouwde plekje met de gekke vogels.

 



 Terceira – Angra do Heroísmo


Een dagtocht verder lopen we rond half acht de haven binnen. De havens hebben overal al hun winter-openingstijden ingesteld, dus we zijn blij verrast als we welkom worden geheten. Dit eiland is in alles anders, en ze zijn ze er ook trots op als een van de vriendelijkste eilanden gezien te worden. Wat in andere havens heel serieus gebeurd is inchecken hier zo gebeurd. Gelijk krijgen we een mooi plekje op een kopsteiger aangewezen krijgen. Er wordt ons wel op het hart gedrukt om alleen aan de hoofdsteiger vast te maken, anders breekt de hele boel af!

 


De volgende dag gaan we de stad verkennen. Dat die op de Unesco lijst staat kunnen we wel snappen, het ziet er allemaal prachtig uit. Leuke pleintjes, overal terrasjes, echt leuk.

 

 

 

 


Langs de haven is vrijdagavond een parkeerverbod geldig, het blijkt voor een autorally te zijn. Dat is zo dichtbij, we hoeven nauwelijks de boot af. Natuurlijk gaan we even bij de baan kijken. Het is meer geluid dan snelheid, maar een hele happening. In een krappe S-bocht staat het meeste volk en hoopt daarbij natuurlijk op een lekkere slippartij. Na een tijdje houden wij het daar voor gezien. Aan het gejoel te horen zijn we toch iets te vroeg weggegaan.

 

 


Monte Brasil is een vulkanisch schiereiland naast de stad. Al in de 16e eeuw is hier een groot fort gesticht wat nu nog steeds in gebruik als militaire kazerne en helaas niet te bezoeken. Vanaf het water zien we rondom een verdedigingswal, ook dit valt nog steeds onder militair en verboden terrein. Maar wat rest is weer een uitdagende wandeltocht door beschermd natuurgebied, wij hebben alles gelopen maar bijna overal blijk je ook met de auto te kunnen komen!

 

 

 

 Grumpy cat, achtervolgde ons steeds.

 

Op bepaald moment 3 reeen bij elkaar, kon je benaderen tot 10 meter afstand.

 

Als je op andere eilanden van de Azoren zegt dat je naar Terceira gaat zeggen ze, die zijn helemaal gek daar. Allemaal feesten en wel 500 stierenvechten per jaar. Zelf zeggen ze ook, er zijn geen 9 eilanden van de Azoren maar 8 én Terceira. De feesten zijn voor het merendeel religieus met processies enz., maar in de zomermaanden zijn er elke dag wel een of meer stierenvechten te bezoeken.
Dat willen we natuurlijk ook wel eens meemaken en bij de havenmeester informeer ik waar we het beste heen kunnen. We moeten maar naar Biscoitos gaan, groot feest daar. Hé, we hadden een paar dagen ervoor net een nederlandse ontmoet die daar met haar gezin een camping runt en ons had uitgenodigd om op bezoek te komen als we nog in de buurt komen.
We rijden eerst naar Praia da Vitória, een andere haven en ankerplek op het eiland. Hier ligt ook een engels stel op de kant, we hadden ze in Velas ontmoet. De boot staat er netjes bij, maar helaas is alleen de hond thuis.
Na een lekkere lunch gaan we verder richting Biscoitos. Op het volgende adres, de camping, zijn ze ook niet thuis. Dat gaat lekker.
We zoeken dan maar een mooi plekje voor de auto, want het begint hier al aardig druk te worden. In een cafeetje wat inmiddels volloopt met vooral mannen met veel praatjes drinken we wat. Zo jammer dat we van alle lol niets kunnen verstaan.
Het stierenrennen, want dat is het eigenlijk, gebeurt gewoon in de straat. Deuren en ramen zijn dichtgetimmerd met dikke planken. Zo langzamerhand zoekt iedereen een mooi plekje om te zitten, dat gaan we ook maar doen. Recht tegenover staat een mooie hoge muur waar we veilig kunnen zitten. Laat maar komen!
En daar komt de eerste stier dan, aan een lange lijn met 2 keer 5 sterke mannen wordt de stier in bedwang gehouden zodat hij op het afgezette stuk weg vandaan kan. Wie het durft mag mee rennen en met lappen en paraplu’s de stier uitdagen. Na een kwartier wordt een verse stier uit zijn hok gehaald. Tijdens het omzetten van de lijn op de nieuwe stier gaat komt het autoverkeer gewoon weer op gang en kunnen de straatverkopers weer rond met hun waren. Of je gaat aan de overkant een vers biertje halen. Na 4 stieren is het afgelopen, het wordt ook bijna donker en wij gaan naar huis.

 

 

 

 

 

 

 



De volgende dag staat de wandeling Mystérios Negros en een bezoek aan de 2 grotten daar gepland. De hele nacht heeft het geplensd van de regen en het ziet er voorlopig niet naar uit dat het beter wordt. Eerst maar de voorraden aanvullen dan, misschien is het vanmiddag beter weer.
Helaas niet, nou dan pakken we toch maar de auto en gaan de westkant verkennen, heel mooi, maar ook heel nat.

 

Picknickplaatsen met bbq, water en toiletten zie je overal, maar deze was wel erg mooi.

 

 

 

We zijn nu bijna 2 maanden op de Azoren en willen in oktober weer op de Canarische eilanden zijn. Daarvoor houden we al een tijdje de weersystemen in de gaten. Gaan we via Santa Maria of rechtstreeks? Na alle mogelijkheden bekeken te hebben toch maar rechtstreeks. Er wordt best veel wind voorspelt, in werkelijkheid komt daar dan nog wat bij, maar het is te doen. De koers is redelijk aan de wind en dus niet heel comfortabel. Daar is niets te veel van gezegd, behalve een klein windstilte gebied lijkt het wel een wastobbe waar we in zitten. Met als toetje nog een gebied van depressies bij La Palma.

Maar goed, na 7 dagen liggen we ’s avonds om half elf aan de meldsteiger van Tazacorte. Rust.
Het was voor het eerst dat we zulke lange tochten hebben gemaakt en dat is ons zeker niet tegengevallen. Met deze ervaring kunnen we volgend jaar met een gerust hart aan de Atlantische oversteek beginnen.

 

wandelaar logo versie 1 roodwandelaar logo versie 1 roodwandelaar logo versie 1 rood