Búzios (Brazilië), 14 april 2020

Heen-en-weren tussen Itaparica en Salvador.
Weer wat kapot? De dinghy loopt leeg, te snel om naar de kant en weer terug te kunnen dus eerst de plakspullen voor de dag. Maar gelukkig hebben we een opblaasbare kano en kunnen we toch het slaperige dorpje bezoeken.
Het is warm hier, op het plein is een schaduwrijk terrasje waar we even uitpuffen en genieten van een biertje en warme lunch. Nog wat boodschappen en we roeien weer terug.

 

 

 

 

Bewoners halen hier hun bronwater. 


We genieten hier van de rust.
De vissers komen met hun boomstam-kano al roeiend of zeilend langs. Of ze staan bij laag water gewoon tot schouderhoogte in het water met hun hengeltje.

 

De tweemaster versie.

Het is hier in alles een tegenstelling tot de drukke stad op 10 mijl afstand.
Alleen internet met onze telefoonkaart is hier waardeloos, maar we hoorden dat bij de chocolaterie uitstekende wifi is. De koffie en taart is ook heerlijk trouwens.

 

Omdat we de vorige keer bijna niets van de stad hebben gezien zeilen we na een week weer terug naar de marina.

 

Foto van een week geleden, toen het leven hier nog goed was.


Bij de tweede aankomst in Salvador krijgen we een plaats aan de andere steiger. Die is van beton en iets steviger, dus weinig kans om de bolders er uit te trekken. Daar komt bij dat de swell nu een stuk minder is.
Lopend ergens naar toegaan wordt ten zeerste afgeraden, wij Nederlanders vinden dat soms een beetje overdreven. Maar we moeten maar met de uber-taxi gaan. Via de app geef je aan van waar naar waar je wilt en na een paar minuten staan ze voor je, instappen en voor een paar centen ben je op je bestemming.
Een stuk de heuvel op (heel steil, zijn we toch blij met de taxi) naar een shoppingcenter dat het helemaal moet zijn. Dat valt een beetje tegen maar er omheen krioelt het van de kleine verkopers. We scoren voor onze hotspot-telefoon een nieuwe 2e hands batterij.
De groentemarkt Feira de São Joaquim willen we ook graag bezoeken. Dat is echt een belevenis. Niet alleen groente, maar ook vlees (stinkt behoorlijk) en vis. Levende geiten en kippen, alles komt voorbij. Vlakbij is ook nog een supermarkt, daar kopen we de nog resterende boodschappen en bepakt gaan we de taxi in.

 

 

 

Helaas verandert door de Corona de sfeer in de stad in snel tempo. Cruiseboten mijden de stad en alle toeristische plaatsen en terrasjes zijn gesloten. Straatverkopers hebben niets meer te doen en verdwijnen ook langzaam uit het straatbeeld.
De Mercado Modelo, een historische plaats om je souvenirs te kopen is nu dicht.
Terrasstoelen blijven hier opgestapeld. Op het voorplein is het podium van de Capoeira performers leeg. Deze van oorsprong Afro-Braziliaanse mix tussen dans en vechtsport op traditionele muziek is voor velen de eerste ontmoeting met Salvador en maakt je gelijk blij.

 

Mercado Modelo

Als ik op zaterdagmorgen op straat geen auto of taxi tegenkom is het duidelijk, hier hebben we niets meer te zoeken. We laten de stad bekend van de 365 kerken en kathedralen achter zonder er 1 bezocht te hebben.

 




We vluchten eigenlijk weer voor een paar dagen naar Itaparica om een goed weervenster af te wachten naar het zuiden. Het blijft echter maar waaien en stortregenen, onze 3e week van het 90 dagen visum in Brazilië is al bijna om en we zijn nog niet ver gekomen.
Eenmaal in het land mogen we ons vooralsnog vrij bewegen maar alvorens van de ene staat naar de andere te gaan moet je eerst langs 2 adressen om uit te checken.
In deze staat kan dat in Salvador of in Ilhéus, en aangezien in Ilhéus verder niet veel te doen is denken we: als we nu vrijdag met de ferry naar Salvador gaan en even de formaliteiten afhandelen dan kunnen we zondag weg en gelijk door.

 

Eigengemaakte mondkapjes.

Zo gezegd zo gedaan. Met de dinghy naar de kant en een taxi naar de ferry is snel gevonden.
We worden keurig bij de terminal afgezet waar we op zoek gaan naar de kaartjes-verkoop. Waarop Steven vraagt, waar is je oranje tasje? (inhoud: sleutels, telefoons en paspoorten)
Tja, die is in de taxi blijven liggen. Lichtelijke paniek, wat nu!
Teruggaan? Dan lopen we elkaar waarschijnlijk mis.
We hopen er op dat de chauffeur het merkt en terug komt. En dat is gelukkig zo, na een tijdje zien we een taxi aankomen met op het dashboard een fel oranje tasje. Wat een opluchting!
In verband met harde wind vaart alleen de grote ferry, dat is wel jammer want de kleine bracht ons dichter bij de autoriteiten die we moeten bezoeken.
Het duurt een tijd voordat de loketten open gaan en de handgeschreven kaartjes worden verkocht. Als de boot eindelijk gaat varen is het inmiddels 12 uur. Door de golven kan er niet hard gevaren worden, normaal 1 uur wordt nu ruim 2 uur.
Niets aan te doen. Om half drie staan we bij de Policia, waar we horen dat die pauze hebben tot 3 uur. Op het stoepje wachten we tot er iemand komt. De ambtenaar komt met zijn auto aan en gebiedt ons gelijk ver weg te gaan. Dan de papieren op een stoel liggen en gepaste afstand houden.
Na een half uur krijgen we, via de stoel, alles weer terug en rest ons nog de stempel van de Capitania dos Portos.
In verband met Corona heeft Salvador besloten dat dat via de havenmeester geregeld moet worden. Maar …., we horen net dat die een vrije dag heeft.
Niet nodig om daar heen te gaan dus. Zonder lunch, want daarvoor is het al veel te laat, lopen we maar weer terug naar de ferry.
Er staat al een lange rij wachtenden. Allemaal netjes op afstand te wachten voor de boot van 18.00 uur. De loketten gaan open en de verkoop kan beginnen, maar die stopt als nog maar de helft een kaartje heeft. Onrust en gejoel, stress bij de dames achter het loket. Allemaal erg onduidelijk voor ons. Mensen om ons heen spreken ook geen woord engels, maar het is wel duidelijk dat er iets niet goed gaat.

 

Wachten op een kaartje.


Dan komt er nieuws, er komt een grotere boot die om 19.00 vertrekt. Wat een opluchting.
Bij aankomst van de ferry in Itaparica komt de regen met bakken uit de lucht. Het is duidelijk onze dag niet. Snel een taxi in en naar de haven. Het regent nog steeds regent en in ons ondergoed gaan we snel naar de boot.

Via noonsite, een informatiebron voor zeilers, zagen we een berichtje van Silvio die in verband met Corona een vraagbaak wil zijn voor buitenlanders in Brazilië.
Zaterdag hebben we telefonisch overleg met hem en hij geeft ons zeer waardevolle informatie. Ook geeft hij aan om toch nog te proberen om de laatste stempel te halen.
Zondag varen we daarom terug naar Salvador, waar we maandagmorgen horen dat de regels weer verandert zijn. Het zou nu via een agent moeten. Omdat we de belangrijkste stempel wel hebben besluiten we om ’s middags te vertrekken. In de staat Rio zien we wel weer verder.

Van Salvador naar Búzios.
We willen weg uit de stortregens en harde wind bij Salvador. Tussenstops willen we eigenlijk niet meer maken. Nonstop 650 mijl naar het zuiden.

 

Lifters onderweg, een beetje druk op onze zonnepanelen.


Onderweg blijken twee depressies roet in het eten te gooien. Bij de Abrolhos archipel besluiten we een stop in te lassen en gaan we de bruine mangrove-rivier bij Caravelas in.
Daar eten we de lekkere verse tonijn, onderweg gevangen. Nou ja, het arme beest hing al een tijdje aan de lijn te spartelen. Ineens zagen we iets achter de boot aanslepen. Dit keer geen gevecht om binnen te halen.

 

Nog maar eens de keerfok repareren, in de zon slijt alles snel,

Na 2 dagen hebben we weer een mogelijkheid om een stuk verder te gaan naar de ankerplek bij Guarapari. Plannen veranderen zomaar en we besluiten Vitoria, 20 mijl eerder aan te lopen. Een mooie stad en gelijk de mogelijkheid om de versvoorraad weer aan te vullen.
Helaas voor ons, er zijn weer nieuwe regels in dit ongeorganiseerde land. Vanaf nu mogen buitenlandse jachten geen jachthavens meer binnen.
De ankerplek vlakbij de haven lijkt ons niet veilig genoeg voor de voorspelde wind vannacht, toch maar naar Guarapari dan. Hier liggen we alleen in de baai met uitzicht op de bewaakte villa’s van de rijken van dit land.

 

 

Onze bijboot laten we onder toeziend oog van de bewaker achter en gaan een lekkere wandeling maken. Over strand, rotsen en door stukje mangrove naar het andere strand. Onderweg komen we nog een supermarkt tegen, dus we kunnen er weer even tegen.
Net voor hoogwater zijn we weer terug, onderweg wel een beetje natte voeten.

 

 

Zondag ziet er goed uit om verder naar het zuiden te gaan, eerst even zuidwesten wind en na een paar uur draait die naar het zuidoosten. Dat moet een makkie worden.
Na 80 mijl varen zijn we hemelsbreed 30 mijl verder. De wind draait pas na zo’n 24 uur in de beloofde richting. Maar dan gaan we ook snel.
Dinsdag om kwart voor 8 liggen op de ankerplek van Búzios.

 

wandelaar logo versie 1 roodwandelaar logo versie 1 roodwandelaar logo versie 1 rood

Comments  

0 # Eelco 2020-04-16 17:02
Mooi verhaal weer, al zit het niet altijd mee.
Onze boot ligt inmiddels weer gepoetst en al in het water.
Groetjes Eelco
Reply
0 # sy wandelaar 2020-04-17 22:34
Fijn dat het toch nog gelukt is.
Genieten.
Reply
0 # Henk 2020-04-16 18:06
We hebben ruim een week geankerd aan de ander kant van de brug in Vitoria, Geen problemen gehad. In Guarapari hebben we 2 weken aan de kade gelegen, aan een groot zeiljacht. Ankeren daar leek ons geen optie, erg open en op te rivier te weinig ruimte
Reply
0 # sy wandelaar 2020-04-17 22:31
Wij lagen in een van de 3 baaien ten noorden van het grote strand, Prima beschut tegen alle winden.
Reply
0 # Jan de Wolf 2020-04-17 19:07
Krijg net een mailtje dat jullie in Rio zijn aangekomen. Sterkte, veel plezier en blijf vooral gezond.
Reply
0 # Jenny 2020-04-19 20:00
Fijn dat het goed met jullie gaat. Een wereldreis gaat gepaard met onverwachte omstandigheden lezen we. Ook zonder Corona, en nu helemaal!! Het is één groot avontuur, en vereist veel aanpassingsvermogen en creativiteit, klasse!
Reply
0 # Adriaan en Marieke 2020-04-19 20:24
Goed te lezen dat jullie zo flexibel zijn. Hier slaan we ons ook door het Coronavirus heen. Hou vol en probeer ook te genieten van al het moois dat jullie zien #weleenbeetjejaloers!
Reply
0 # Hendrik-Jan en Ria 2020-04-25 18:44
Nou het word een wereldreis vol verrassingen!
Maar positief blijven en jullie denken wel in oplossingen zo te horen.
En een hele mooie reis verder.
Reply