Marina Waterland, Domburg (Suriname), 18 juni 2021

 

Weer naar het noorden, 3.000 mijl naar Suriname!
Het was een voorspoedige tocht, veel wind en ook veel regen. Maar de boot grondig afspoelen bij aankomst was daardoor niet nodig.
We hebben wel 2 tussenstops ingelast, de eerste om even bij te slapen en de tweede omdat we heel graag Îles du Salut wilden bezoeken.

Het eerste traject is van Abraão, Ilha Grande naar Recife.
Vertrek is op 27 april, vroeg in de morgen. Eerst nog veel stroming tegen maar meestal is er genoeg wind om toch een redelijke snelheid te houden.

 

IMG 0088

 

Op dag 3 horen we een vreemd geluid wat we eerst niet goed kunnen lokaliseren. Na overleg met Pieter van Andijk Jachtservice komen we er achter dat de schroefas geen water meer krijgt om te koelen. Gelukkig hebben we een reserveslang en kunnen we het onderweg zelf oplossen. Anders ….?
Hoe verder noordelijk, hoe beter de wind (en regen) en na 9 dagen laten we ons anker zakken.
We blijven hier 2 nachten en even uit te rusten en voorbereidingen te treffen voor het volgende stuk. Heel Brazilië is op dit moment in lockdown, dus veel is er niet te beleven. Daarbij liggen we op een plek waarbij we met onze dinghy niet echt aan wal kunnen.

 

 

Recife.


De volgende stop zal Îles du Salut zijn, 8 mei ’s middags varen we uit.
Net buiten de aanloop van Recife krijgen we de eerste squall over ons heen. We dachten dat we die pas ‘om de bocht’ zouden tegenkomen. Opletten dus.

 

Mooie wolkenluchten bij zonsondergang.

 

We zeilen weer mooie snelheden, de wind bakstag en met alle zeilen op gaat het super. Natuurlijk helpt de stroming die we nu mee hebben een handje. De top was 204 mijl in 24 uur, dat zullen we nooit meer halen.
In de nacht minderen we de zeilen en met de radar aan om de squalls aan te zien komen werkt dat prima om tijdens de nachtwacht alles onder controle te houden.

 

 

Weer de evenaar over.

 

Op dag 9 zijn we eindelijk de grens van Brazilië gepasseerd.
Nog een dag zeilen en we zijn bij Îles du Salut, bestaande uit 3 eilanden.
Onderweg heb ik het boek Papillon gelezen, indrukwekkend en daarom willen we graag de cellen van eenzame opsluiting zien op Île Saint Joseph.

 

 

Aan de mooring bij Île de Royale.

 

Helaas is ankeren hier niet verantwoord omdat we vanwege de stroming en harde wind over ons anker heen getrokken worden. We verkassen we naar Île de Royale waar we aan een grote mooring kunnen liggen omdat vanwege Covid er geen dagtoerisme is. Ook niet heel comfortabel door het constante hobbelen, maar wel veilig. Na anderhalve dag kunnen we met kunst en vliegwerk eindelijk van de boot en verkennen het eiland. Alles is gesloten en we komen niemand tegen, maar we kunnen gelukkig even de benen strekken en een indruk opdoen.

 

 

 

 

 

 

In de verte ligt Île du Diable (duivelseiland) wat vanwege de stromingen rond het eiland vrijwel onbereikbaar was en nog steeds is. De zwaarst gestraften waren hier opgesloten en hiervandaan is Papillon uiteindelijk ontsnapt.

 

Duivelseiland. 

 

Vanwege de weersvoorspelling besluiten we jammer genoeg om niet langer te blijven wachten en de volgende dag door te varen naar Suriname.

Op 21 mei vroeg in de morgen gooien we de trossen los voor het laatste traject.
We kunnen heerlijk alles bezeilen, omdat we nu dicht langs de kust varen is het goed opletten voor de kleine en veelal onverlichte vissersboten.

 

Muurvast in de aanloop naar de Surinamerivier maakt zelfs de beroepsvaart soms een stuurfoutje.

 

De volgende morgen zijn we bij de aanloop van de Suriname rivier. We zijn nog net op tijd om met inkomend tij de rivier op te varen. Wanneer we aan het einde van zaterdagmiddag bij de haven zijn is het doodtij en kunnen we gelijk aanmeren. Na 20 zeildagen hebben we 3.000 zeemijl op de teller staan.

 

Surinamerivier.

 

Even opruimen en dan doen we met Henk en Annette van Moonshadow een aankomstdrankje in de bar. In Suriname is het nu weekend lockdown, maar op het resort kunnen we wel een drankje krijgen.

 

 

 

De tuin van het resort/haven.

 

We kunnen niet van het terrein af, dus de zondag gebruiken we om alvast wat op te ruimen en een beetje relaxen.
Maandag beginnen we met de incheck procedure.
Eerst met de taxi naar de gezondheidsdienst te gaan voor een swab test. Chauffeur Denish loodst ons langs de rij zodat we niet al te lang hoeven te wachten.

 

Sneltest COVID, alles in de openlucht. 

 

Daarna naar MAS om daar onze papieren te laten stempelen, maar wegens Covid werken ze hier alleen nog maar digitaal. Ook een lokale telefoonkaart kunnen we hierom niet kopen.
Op weg naar het bedrijfspand van Noël, de eigenaar van Marina Resort rijden we door straten van water. Dit deel van Paramaribo heeft een belabberd afvoersysteem en regelmatig loopt het water ook de gebouwen in.

 

 

Al met al niet zo’n succes dag, woensdag weer een nieuwe poging.
Inmiddels hebben we de gestempelde MAS formulieren binnen. Maar bij de immigratie worden we weggestuurd omdat we eerst 7 dagen in quarantaine moeten! Dat we 25 dagen op zee zijn geweest en ook een negatieve kunnen laten zien hebben ze geen boodschap aan.
Gelukkig lukt het nu wel om in dezelfde telefoonwinkel een kaart te kopen!

 

Hele eilanden komen bij hoog water stroomafwaarts.

 

Een nieuwe week met nieuwe regels, alleen op maandag woensdag en vrijdag mag je de straat op om boodschappen te doen. Alleen noodzakelijke winkels zijn open.
Op maandag gaan we weer op pad met een aantal andere zeilers om de resterende stempel in ons paspoort te krijgen. Helaas, wegens vergadering is dit vandaag niet mogelijk …
Na een boodschappenronde waarbij je je door alle bekende merken in Nederland waant, rest ons niets dan weer aan te sluiten in de file.
Bij de vierde poging op woensdag hebben we succes, we zijn eindelijk officieel in Suriname. En we dachten nog wel dat in Brazilië alles zo moeilijk was.

Maar het is niet alleen kommer en kwel. In het weekend is het restaurant op het resort open en kunnen we smullen van Surinaamse gerechten. Elke middag komt een internationaal gezelschap met ukelele en gitaar bijeen voor een uurtje muziek maken. Ook spannende momenten met een slang(etje) aan boord.

 

 

 

Met de dinghy er op uit.

 

En als we het niet meer verwachten komt uiteindelijk bericht dat we een vaccinatie kunnen halen. Omdat Nederland een partij Astra Zeneca heeft geschonken is er weer voldoende om eerste prikken te geven. In de weekenden wordt daar nu massaal gehoor aan gegeven door de inwoners. Gelukkig hoeven wij niet in de lange rij te staan, maar worden er langs geloodst en zijn binnen een paar uur weer weg.

 

 

Ondanks dat we niet veel kunnen vliegt de tijd. Inmiddels zijn er alweer vier weken voorbij, en komt er goed nieuws. Van volgende week mogen op maandag tm zaterdag de weg op en winkels gaan weer open.

 

Zonsopkomst bij de marina, met dank aan catamaran Sisu.

 

wandelaar logo versie 1 roodwandelaar logo versie 1 roodwandelaar logo versie 1 rood

 

Comments  

0 # Briggitte 2021-07-19 09:25
Mooie foto's en gezellig om met jullie verhalen mee te reizen.
Reply