Wachten, wachten, wachten ….. of?
Ilha da Gipoia (Brazilië), 25 augustus 2020
Wachten op goede wind, wachten op het einde van corona, wachten op een vaccin, wachten op het openen van de grenzen, wachten op …..
Dat eerste zit in de normale routine van het onderweg zijn met een zeilboot, die kans is ook redelijk in te schatten en goed beschreven wanneer je het beste bepaalde gebieden kunt bezeilen. Maar voor het overige kan niemand een zinnig woord zeggen hoe lang het nog duurt. En waar kun je dan het beste wachten?
Abraão, straten van zand en kunstige richtingaanwijzers.
Het is winter.
Lagoa Azul / Blue Lagoon (Brazilië), 20 juli 2020
De kortste dag is alweer voorbij en je merkt dat de avonden wat frisser zijn. Overdag is het voor ons noorderlingen heerlijk, met gemiddeld zo’n 25 graden blijven we graag op een schaduwrijk plekje.
Af en toe regent het even flink, niet erg want dan spoelt alles weer lekker schoon.
Het blijft vreemd om de seizoenen omgekeerd te ervaren. De zon draait niet om het zuiden, maar het noorden om, dat wel, in het westen onder te gaan.
Ook geeft het de nodige spraakverwarringen met familie en vrienden op het noordelijk halfrond, voor ons is – we willen in de winter door Patagonië varen, we gaan starten in juli, ‘de zuidelijke winter’. Voorlopig nog ver weg! In alle opzichten.
Lagoa Azul
Mooie stranden, lekker eten en weer terug naar een heerlijke plek.
Sitio Forte (Brazilië), 6 juni 2020
Na een nacht motorzeilen komen we heel vroeg aan op Ilha Grande, het grote eiland.
Samen met de regio Angra dos Reis is dit het walhalla voor boten, naast het grote eiland zijn er talloze kleine eilandjes en honderden ankerplekken. Lokalen zeggen zonder uitzondering dat dit een mooi gebied is waar je het met gemak een aantal maanden kan uithouden. En dat zullen we waarschijnlijk ook doen, als is dat niet helemaal uit vrije wil (maar ook beslist geen straf).
Heel vroeg komen we aan bij Praia do Pousa op Ilha Grande. Het is een heel donkere nacht en we kunnen net 1 ankerlichtje onderscheiden. In het donker zijn afstanden heel moeilijk in te schatten en voor de zekerheid ankeren we ver in de baai.
Eerst even bijkomen en ontbijten.
Lees meer: Mooie stranden, lekker eten en weer terug naar een heerlijke plek.
Búzios en Rio de Janeiro
Ilha Grande (Brazilië), 27 april 2020
En weer hebben we een schuilplek gevonden. In nog rustig weer laten we ons anker zakken voor de exclusieve IATA club. Aan de andere kant van de baai liggen de toeristenschepen werkeloos te wachten op betere tijden.
De eerste avond giert de wind met 30 knopen om ons heen. Zelfs de lokale vissers, en niet de kleinste, zoeken voor deze avond de beschutting van baai op. Het water rondom Cabo Frio - de koude kaap - staat bekend om de wilde zeeën en hoge golven.
Gelukkig is het de volgende dag rustiger en peddelen we naar de kant. We hebben dringend diesel nodig, maar bij de jachthaven kunnen ze dat niet leveren. Wel worden we dringend verzocht met onze dinghy weg te gaan en via het strand aan te landen.
En toch was het een goed idee!
Búzios (Brazilië), 14 april 2020
Heen-en-weren tussen Itaparica en Salvador.
Weer wat kapot? De dinghy loopt leeg, te snel om naar de kant en weer terug te kunnen dus eerst de plakspullen voor de dag. Maar gelukkig hebben we een opblaasbare kano en kunnen we toch het slaperige dorpje bezoeken.
Het is warm hier, op het plein is een schaduwrijk terrasje waar we even uitpuffen en genieten van een biertje en warme lunch. Nog wat boodschappen en we roeien weer terug.
Atlantische oversteek met 3 gezichten.
Itaparica (Brazilië), 13 maart 2020
Pfff, nou eindelijk even tijd om dit stukje te kunnen schrijven.
In het donker komen we aan in Salvador en worden daar door medezeilers geholpen met aanleggen. Dat is weer met de achterkant naar de steiger en voor met mooringlijnen.
We proosten op de aankomst, dan nog even eten en duiken het bed in.
De kracht van het water en een ongeplande stop in Mindelo.
Mindelo (Kaap Verden), 15 februari 2020
Ken je die mop van dat stel wat naar Brazilië ging zeilen? Nee? Nou die gingen niet.
Ja, we kunnen het beter zelf zeggen.
Want liever hadden we natuurlijk over nog 2 weken een verhaal geschreven over uitklaren, laatste inkopen, mooie dagafstanden, brood bakken, vissen, mooie sterrenhemels, dolfijnen, vliegende vissen, noem het maar op.
Dat hebben we ook gedaan en gezien, maar na 4 dagen zagen we ook dat het water krachten die we liever niet hadden gezien.
Lees meer: De kracht van het water en een ongeplande stop in Mindelo.
Gezelligheid in Nederland en nog even druk in Las Palmas.
Las Palmas, 26 januari 2020
Hometown Elburg, best wel koud hier.
Behalve de naaste familie weet in eerste instantie niemand dat we in Nederland zijn. Dat geeft ons de tijd om in alle rust belangrijke zaken af te handelen.
De eerste en belangrijke afspraak is de opticien. Omdat we de komende tijd niet weer in nederland komen stond dat al in de planning, maar is nu nog belangrijker omdat Steven’s bril is op de ankerplek bij Pasito Blanco in het water verdwenen. Ondanks verschillende zoekacties hebben we die niet teruggevonden.
Lees meer: Gezelligheid in Nederland en nog even druk in Las Palmas.
Afscheid nemen en nieuwe ontmoetingen.
Oosterwolde, 15 december 2019
We liggen nog even voor anker bij Pasito Blanco. Meestal is dat relaxt, maar regelmatig komt ook de wind en swell de baai in zodat we maar op de boot blijven. Met de dinghy naar de kant levert sowieso een nat pak op. De lichaamsbeweging halen we later wel weer in.
Zo langzamerhand is iedereen in de weer om de boot vertrek-klaar te maken en te bevoorraden voor de eerste etappe naar de Kaap Verden en daarna verder naar de Carieb.
We zwaaien duitse Tom (Que Mas) en zweedse Ola (Sola) uit. De nederlandse Ad en Anja (Ocean Breeze) en engelse Shaun en Micha nog 2 opstappers (Three Ships) vertrekken later.
Wel heel sneu is het voor Han en Mariëlle, ze hebben alles voorbereid en krijgen dan te horen dat moeder een heupoperatie moet hebben. Mariëlle gaat terug naar nederland om de helpende hand te bieden. Hopelijk kunnen ze later in het seizoen de oversteek nog maken.